Wrażenia

Zupełnie nowa postać - Mitchell. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. A teraz coś, co miałam zrobić już dawno, ale trochę brakowało mi odwagi. 

Opowiadanie dedykuję Hance.

Bo bez Ciebie nie było by tego bloga. 

Dzięki, jesteś super! ;*

Z Houston do Forks jest przeszło dwa tysiące kilometrów. Tyle właśnie dzieliło mojego ojca od mojej mamy. Czasami zastanawiałam się co ich tak naprawdę rozdzieliło. Pieniądze, kilometry ( bo tata często wyjeżdżał) czy po prostu brak miłości? Nie mogłam jednak narzekać na ich kontakty, zawsze byli lojalni wobec mnie. I miałam nadzieję, że tak właśnie już zostanie. Jednak w głębi serca czułam, że będę tęsknić za tatą. Był bardzo … nowoczesny. Często rozmawialiśmy. Chodziliśmy po sklepach zarówno z damską i męską odzieżą. Pozwalał mi się malować, nie za często, oczywiście, ale pozwalał albo wyjść gdzieś z koleżankami na wieczór. Będzie mi go brakować. Zwłaszcza, że na początku nie będę znała swojej mamy prawie wcale. A przez najbliższe 2 lata miałam z nią mieszkać. Pod jednym dachem. W takiej małej miejscowości La Push. Żadnych znajomych. Żadnych koleżanek. Bardzo pod górkę. Ale dam sobie radę. Przynajmniej taką właśnie miałam nadzieję. Z takim postanowieniem zamknęłam drzwi taxi i ruszyłam z walizkami do nowego domu.

2dni potem

Okolica nie jest znów aż taka mała. Dużo spaceruję, bo chcę ją poznać. Żeby potem wiedzieć gdzie co jest i nie pytać się przechodniów.

Dom jest wspaniały, o niebo lepszy niż u taty. Jest parter i piętro. Mam wspaniałe łóżko. Z baldachimem, dość wysokie. I bardzo, bardzo miękkie. Pościel też śliczna. Biała i aksamitna, z wielkimi, granatowymi motywami kwiatowymi. Na piętrze mam też swoją malutką łazieneczkę. Z szafeczką i prysznicem. Mieszkanie bardzo przytulne. Salon także. Dwie kanapy, ze stoliczkiem po środku. Leżały na nim czekoladki i kilka rodzajów bakalii w miseczce. W korytarzach wisiało pięć obrazków, kiedy przyjechałam. Na każdym był: arbuz, kiwi, winogrono, pomarańcza i banan. Moja mama chyba gustuje w sałatkach owocowych. Tak, w ogóle to gdy przyjechałam wyściskała mnie, ucałowała i serdecznie przywitała w domu. Gotuje też całkiem nieźle. Na kolację zjadłyśmy pizzę, którą samodzielnie upiekła. A dzisiaj obkupiłyśmy supermarket z owoców. Chyba wszystkie: jabłka, banany, wiśnie, kiwi, gruszki, brzoskwinie. Bardzo mi się podobało Z domem się już oswoiłam. Gorzej z życiem towarzyskim. Jest początek wakacji. Dużo osób wyjechało. W okolicy jest kilka sklepów odzieżowych i obuwniczych. A w Port Angeles nawet galeria handlowa! Ale najbardziej brakuje mi Kathy. Moja przyjaciółka- wilkołak. Mimo to rozumiała mnie najlepiej ze wszystkich. Ciepło ją wspominam, ale nasza przyjaźń chyba nie przetrwa tak długiej rozłąki. Pogodziłam się z tym, nie rozpaczam. Życie toczy się dalej. Trzeba iść do przodu, żeby nie zatrzymać się w miejscu i nie ugrzęznąć.

Następnego dnia

Moja sytuacja się polepszyła. Poznałam Jacoba, syna Billy’ego. Billy był bliskim przyjacielem mojej matki. Fajny chłopak. Obiecał, że mnie oprowadzi po La Push i pobliskich okolicach. Może jednak kogoś poznam przed rozpoczęciem szkoły. Ta myśl podniosła mnie na duchu. Może Jacob stanie się moim przyjacielem?

Dzisiaj wybrałyśmy się na zakupy. Do galerii. Mama nie bawi się w półśrodki. Musiałam zaopatrzyć się w ciepłą odzież. Kupiłam czarny sweterek, parę jasnych spodni i dwie bluzy. Jedna rozpinana, szara a druga wkładana przez głowę. Z napisem I ♥ NY, oczywiście. Mama,  chcąc się chyba wykazać z dobrej strony sprezentowała mi koszulę w kratkę, a podkoszulkiem. Wszystko świetnie. W niedalekiej przyszłości muszę sobie kupić jakieś trampki albo coś podobnego. Moje najgrubsze buty to rzymianki. Miałam sporo butów, ale prawie wszystkie nadawały się do wyrzucenia, biorąc pod uwagę tutejszy klimat. Moja cała garderoba składała się na krótkie bluzeczki, spodenki, sukienki, etc. Miałam jedną parę starych dżinsów i ze trzy bluzki z długim rękawem. Nie za bardzo byłam usatysfakcjonowana. Nagle moje myśli powędrowały innym szlakiem. Dotychczas jeszcze nie przecieranym przez mnie. Całkiem nowym. Tym szlakiem był Jacob Black. Nie wiedziałam czemu, ale bardzo się cieszyłam na myśl, że mamy się lepiej poznać. Nie znam go, rozmawialiśmy raptem przez kilkanaście minut. Ale wydaje miły i znajomy; tak jakbym mnie znał od dawna.

Zobaczymy.