Kilkanaście minut potem byłam już w parku. Tak to się
przynajmniej nazywało, ale wyglądem nie przypominało nawet boiska szkolnego.
Dwie zniszczone ławeczki z przekleństwami obok sędziwego drzewa. Na dodatek
jeszcze podniszczony chodnik, którym właśnie szłam. Mimo swojego obskurnego
wyglądu to właśnie najwięcej rzeczy działo się tutaj. Miejscowi palacze i
narkomani handlowali tu ,,towarem”. Wiele osób przychodziło tu z psem na
spacer. Starsze panie wracały tędy z
zakupów w sklepie. Jednak większość stanowiła grupa pierwsza. Byli tu zawsze,
wszędzie, o każdej porze dnia i nocy. Dawniej patrzyłam na nich pobłażliwie.
Nie mieli pojęcia o tym, że marnują sobie życie. Na własne życzenie. Ale teraz
poczułam, że zrozumieliby mnie lepiej niż ktokolwiek. Choćby Jake. Teraz
wydawał mi się bardzo daleko. Prawie na drugim końcu świata.
- Laleczko! Chodź z nami na drinka!!!
Zerknęłam w bok. Trójka chłopaków, może dwa, trzy lata
starszych krzyczało w moją stronę.
Widząc, że się waham, zaczęli się zbliżać. Kiedyś może bym
się wystraszyła albo uciekła; jednak nie teraz. Sama zrobiłam krok ku nim.
- Cześć. – powiedział pierwszy. – Jestem Steve. – podał mi
rękę. Uścisnęłam ją. – To moi kumple Dave i Lukas. To jak? Gotowa na alkohol z
górnej półki?
- Czemu nie? Raz się żyje.
I poszliśmy. Do jakiejś kawiarenki, ale jeszcze tu nigdy nie
byłam. Nawet nie widziałam, ze taka jest w La Push. Zajęliśmy
- To twój pierwszy raz, prawda? – zagadnął Lukas. Spojrzałam
na niego. Miał pryszcze, krosty i coś tam jeszcze na twarzy.
- Skąd wiesz, że pierwszy? – zapytałam.
- To widać na pierwszy rzut oka. Taka grzeczna dziewczynka.
– dodał.
Zalała mnie potężna fala złości. Może nią byłam, ale nie
wiedziałam, że to aż tak bardzo widać.
- Wcale nie. – zaprotestowałam i zamknęłam usta. Nie
chciałam zacząć się przy nim wydzierać. Wolałam skupić się na uspokojeniu. Po
chwili wszystko wróciło do normy.
- Gotowe. Wypij całe, tak jest najlepiej. – Dave postawił
przede mną pomarańczowy napój w ogromnej szklance. Nie była za czysta.
Zapachniało czystym spirytusem. Odruchowo lekko się skrzywiłam. Zapach mnie
odrzucał, ale dziś postanowiłam się przełamać. Spróbować czegoś innego. Może okaże
się lepsze od nudnej przyszłości, jaka mnie czekała. Miałam tylko jedno
pytanie.
- A wy?
- Ostatnio mamy małe kłopoty finansowe, dlatego się
ograniczamy. Ale nie bój nic, niedługo wszystko wróci do normy. Będzie git. No
to dawaj. Po paru minutach odpłyniesz całkowicie.
Uśmiechnęłam się radośnie.
Tego właśnie pragnę, pomyślałam. Przysunęłam do siebie
alkohol i chwyciłam słomkę w place. Po sekundzie popłynął w nich płyn a ja
łykałam go łapczywie, dużymi łykami.
I jak? Wiem,wiem trochę bez sensu. U mnie w szkole jeszcze gorzej z lekcjami, coraz więcej. ;/ Dlatego zapominam o blogu. A tak przy okazji: byliście na ,,Przez świtem''? Ja byłam z moim światełkiem w tunelu i było świetnie! A najlepsze zakończenie: czerwone oczy! Boskie! Na pewno będę na drugiej części.
