Kości, część 2

- Słucham. – odpowiedziałam. Byłam już pewna o czym chce ze mną pogadać. Wiedziałam do czego zmierza. Od dawna już spodziewałam się, że taki moment nadejdzie. Chciałam mieć to już za sobą. Zdawałam sobie sprawę, że bardzo go raniłam. – O czym chcesz rozmawiać?

- Ja… - zawahał się. – muszę się dowiedzieć czy, czy macie już ustalony termin? – pod koniec zdania mówił już bardzo cicho.

- Tak, mamy. Koniec roku szkolnego, który dobiegł końca, środek wakacji. Ja, w przeciwieństwie do niego mówiłam spojonym i opanowanym tonem. Nie miałam ochoty się z nim żegnać. Nie wiedziałabym wówczas kiedy znowu się zobaczymy. Westchnął.

- Bello, skoro tylko jeszcze miesiąc jest nam dany, to dopóki bije w tobie serca, dopóty będę o ciebie walczył. Mniej więcej to właśnie miałem ci do przekazania. To i coś jeszcze.

- Jake…- zaczęłam, ale mi przerwał. Wziął mnie pod brodę. Jego ręce były takie ciepłe. Jak mu nie było gorąco w takim ciele? Na twarz wystąpiły mi kropelki potu.

- Bello, jestem w tobie zakochany. Kocham cię i proszę. Nie zmieniaj się. Chcę żebyś wybrała mnie zamiast tego krwiopijcy.

- Edwarda.- wtrąciłam.

- Jak zwał tak zwał, on zawsze pozostanie wstrętną pijawką. Ale Bella, pomyśl jak by to fajnie było jakbyśmy byli razem. Wszyscy byliby szczęśliwi. I ja, i Charlie, i Sam.

- Jacob, ale wtedy ja nie będę szczęśliwa. Jestem zakochana w Edwardzie. – idiotka! Dlaczego mu to powiedziałam? Będzie jeszcze bardziej cierpiał. Przez moją głupotę. Ale mówiłam dalej. – Zawsze był tylko on i wybiorę jego. To całe moje życie. Choćby nie wiem co.

- Będę walczył o ciebie, nawet jakbym z góry był skazany na porażkę. Wiem, że ty też kochasz. Jestem pewnie, że jakaś część ciebie pragnie mnie tak samo, jak ja ciebie.

Nareszcie skończył. Był takie uparty. Chciałam żeby spoważniał i dał sobie spokój z tą miłością. Chciałam znów Jacoba – nastolatka, który niczego nie komplikuje, który zawsze się uśmiechał i był zadowolony z życia. Wziął głęboki oddech. Myślałam, że chciał się uspokoić, ale miał inne plany. Złapał mnie za szyję jedną ręką, przechylając lekko do tyłu, a drugą wpiął mi się we włosy, by znaleźć się bliżej. Poczułam jego gorąco oddech na swoich ustach. Zaczął całować. Nie wiem, czy kiedykolwiek to wcześniej robił, ale był bardzo pewny siebie, za bardzo jak na pierwszy raz. Okładałam do pięściami po ramionach i barkach, ale na pewno nic nie poczuł. Zaczęłam się wiercić w miejscu. Mimo wszystko chciałam dać mu do zrozumienia, że jestem przeciwna temu, co ze mną wyprawia. Przybrał na sile. Robiło się już brutalnie. Rozbestwił się jeszcze bardziej. Poczułam po raz kolejny przyspieszony oddech. Zaczęłam się już niecierpliwić. Ile można? Gdzie ten czas, który tak szybko leciał?! Przyszedł mi do głowy pewien pomysł. Po prostu się wyłączę, pomyślałam. Zwiesiłam ręce, rozluźniłam się na tyle, by móc tylko ustać w miejscu. Podziałało. Jake się odsunął i przyjrzał mi się z uwagą. Pocałował mnie jeszcze raz –krótko, szybko, tylko raz. Zaśmiał się cicho i przymknął oczy. Teraz jest odpowiedni moment, pomyślałam. Zamachnęłam się potężnie i z rozmachem uderzyłam Jacoba . Celowałam w policzek, ale trafiłam w nos. Chrup. Świetnie, złamałam mu nos. Ale zaraz poczułam okropny ból w dłoni. To jego powinno boleć, a nie mnie. Popłakałam się szybko, bo wszystko zrozumiałam. O nie, złamałam sobie rękę.

- Au, auć, boli. – krzyczałam, bo naprawdę bolało, nie powiem.

- Bella, co się dzieje? Boli cię ręka? Może przez to, że się tak szarpałaś. Pokaż, obejrzę ją. – był na tyle chamski, że po tym pocałunku odzywał się jak gdyby nigdy nic.

-  Nie, nie dam ci jej. Idę do domu, kundlu. Łapy przy sobie – dodałam groźnie, widząc, że się zbliża.

- Odwiozę cię do domu. No chodź.

Wiedział, że się waham. Do granicy było tylko kilka kilometrów, ale moja furgonetka wyglądała zachęcająco. Ręka dawała o sobie znać.

- Dobra, ale wiedz, że cię nienawidzę. Jak mogłeś mi to zrobić?

- Nie, udawaj. Tobie też się podobało.

Doszliśmy już do furgonetki. Otworzył mi drzwi od strony pasażera. Chciałam prowadzić, ale wsiadłam, bo ból coraz bardziej przybierał na sile. Jacob wsiadł do samochodu, wesoło pogwizdując.

- Bella, jeśli jeszcze będzie chciała mnie zaatakować, najpierw idź do sklepu i kup łom albo jakiś kij. – doradził mi.

- A zobaczysz, że tak zrobię. Co ci w ogóle strzeliło do głowy?- zaczęłam wyrzucać z siebie pojedyncze słowa. – Natychmiast wieź mnie do domu.

- Przecież jedziemy. Uspokój się, wiem, że ci się podobało. Pod koniec oddałaś się przyjemności. – jego bezczelność nie znała granic.

- Eh, i tak dopasujesz wszystko do własnej wersji wydarzeń. Nienawidzę cię.

- To nawet dobrze.

- Nawet dobrze? Nic mi się nie podobało! Cholera jasna, jesteś chamski i bezczelny. Co ty sobie myślisz? Edward ci tego nie daruje. Zobaczysz jak cię urządzi. – byłam żałosna z tymi obietnicami, ale mój gniew przeobraził się w coś na kształt bezsilności wymieszanej z rozpaczliwą złością. Zamilkłam. Nie miałam ochoty z nim dłużej gadać. Najpierw mówi, że wolałby żebym umarła, a teraz mnie całował. Jak mogłam być taka głupia i tu przyjechać?! Chciałam jak najszybciej znaleźć się przy Edwardzie. Zjechaliśmy właśnie z szosy na drogę. Jeszcze kilkanaście minut, powtarzam w myślach. Gdzieś tu musiała być granica, bo za zakrętem ukazało nam się srebrne volvo. Czyli Edward po mnie przyjechał. Jaką niesamowitą ulgę poczułam, kiedy go zobaczyłam. Dopiero teraz dotarło jak bardzo go pragnę i jak bardzo jestem od niego uzależniona.

 - Edward! – wydarłam się, otwierając drzwiczki furgonetki. – Edward!