Kości, część 1.

Thaknx za komcie w prologu. Zgodnie z obietnicą, zamieszczam opowiadanie jeszcze z ,,Zaćmienia". Wątek Michelle coraz bliższej. Komentujcie! 
Postanowiłam pojechać do Jacoba. Tak, do Jacoba Blacka, do rezerwatu La Push. Mimo tego, że powiedział, że wolałby żebym umarła, przecież mnie przeprosił. Na imprezie z racji ukończenie liceum. Wtedy dostałam od niego bransoletkę  miniaturowym wilczkiem, który był zaczepiony o ogniwko bransoletki, którą zawsze nosiłam. Brakowało mi go. Jego głosu, jego spojrzenia, po prostu jego całego. Edward wrócił, ale nadal potrzebowałam widywać się z Jacobem. Jest moim przyjacielem. Dawno się nie widzieliśmy. Muszę mu o wszystkim opowiedzieć. Gdy tak sobie myślałam, nagle oprzytomniałam. Byłam już w rezerwacie. Zdziwiłam się, bo na dźwięk huku silnika mojej furgonetki, Jacob zawsze wybiegał powitać gościa, który właśnie do niego przyjechał. Dzisiaj jednak nikt nie przyszedł mnie powitać. Ciekawe czemu… Czyżby Jake gdzie wyjechał? Zasmuciłam się, a gdy dzwoniłam do drzwi już prawie wpadłam w panikę. Jacoba nie było w domu, dawno nie dzwonił, Charlie też dawno nie wspomniana co u Blacków. Może jednak coś się stało? Moje podejrzenia przerwał Billy, który otworzył drzwi. Uff, czyli wszystko w porządku.

- Witaj Bello, nie zaglądałaś tu dawno. Co tam słychać u Charlie’ego?

- Cześć. Dobrze cię widzieć. U nas wszystko po staremu. Jest może Jacob. – zapytałam. Nie miała ochoty rozmawiać monologiem, co ram robić i jak się czuje Charlie. Chciałam tylko zobaczyć co u Jake.

- Tak, jest u siebie w pokoju. Zapraszam.- to mówiąc usunął się do tyłu, abym mogła przejść.

- Dzięki. – to mówiąc ruszyłam na górę. Raz, dwa, trzy… wchodziłam po schodach starając się robić przy tym jak najmniej hałasu. Patrzyłam oczywiście pod nogi, żeby się nie przewrócić i czegoś nie złamać. Jeszcze tylko kilka stopni… Zapukałam do drzwi. Puk puk. Cisza. Jeszcze raz. Nie czekając na ,,proszę!” weszłam do Jacoba. Nie tego się spodziewałam. Mój przyjaciel smacznie sobie spał. Był taki  śliczny jak spał. Te włosy, ta śniada karnacja. Westchnęłam. Z jego twarzy zniknęły teraz wszelki oznaki agresji albo zgorzknienia. Patrząc na Jake’a można by założyć, że ma góra piętnaście lat. Postanowiłam usiąść w fotelu i poczekać, aż się obudzi. Jednak pokrzyżował mi plany. Gdy tylko zrobiłam pierwszy krok, głośno chrapnął i się obudził. Otworzył oczy i zaczął wodzić oczami po pokoju. W końcu jego oczy zatrzymały się na mnie.

- Boże, Bella. Przyjechałaś. – zaczął się podnosić i wstawać z łóżka. – Tak się cieszę. Jeszcze raz cię przepraszam, nie powinienem tego mówić. Przepraszam. – to mówiąc objął mnie swoim niedźwiedzim uściskiem i razem upadliśmy na łóżko. Leżeliśmy tak przez kilkanaście minut, rozmawiając o szkole, problemach, egzaminach… błahych sprawach, które nie miały większego znaczenia. Nie za bardzo też mnie obchodziły, więc potakiwałam tylko z grzeczności. Nagle Jake się lekko ożywił.

- Hej, Bella, chodźmy się gdzieś przejść. Muszę z tobą pogadać.

- Dobrze. – zgodziłam się. Pomógł mi wstać i chwilę potem schodziliśmy już ze schodów.

- Tato, idziemy się przejść. Na  razie – krzyknął.

- Bawcie się dobrze. Cześć.- odkrzyknął nam Billy. Był w saloniku i chyba oglądał jakiś mecz baseballowy, bo jego ton głosu świadczył o tym,  że myślami jest daleko. Może aż za daleko. Jacob zamknął za mną drzwi i  poszliśmy na spacer.

- Chciałem z tobą porozmawiać. – dokładnie akcentował każdy wypowiadany wyraz. Wpatrywał się tępo w szosę i nie odrywał o dniej wzroku. Tak objawiało się u niego skupienie.